اين آيات بيّنات و حجج قاطعات پشت مبتدعان مدّعى را مىشكند كه با خالق به حقّ تعالى شأنه در ايجاد خلق منازعت مىكنند و مىگويند كه : حق تعالى خالق اعيانست و ما خالق اعمال ، و حق تعالى خالق طاعت است و خالق معصيت نيست و حق تعالى به فحشا امر نمىكند ، و نمىدانند كه امر غير قضاست و استدلال مىكنند بدين آيت كه : ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ وَ ما أَصابَكَ مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ « 56 » و نمىدانند كه اين آيه از آن آيتهاست كه خداى تعالى از اعتقاد منافقان خبر مىدهد . بنا بر آنكه قاعده منافقان اين بود كه چون با حضرت رسالت عليه السّلام به غزا رفتندى اگر رسيدندى گفتندى : هذه حسنة من عند اللّه « 57 » و چون يكى از ايشان به قتل آمدى يا مجروح شدى گفتندى هذه سيّئة من عند محمّد « 58 » پس حق تعالى ردّ قول ايشان كرده با رسول گفت : اى محمد كه حسنه و سيّئه همه از پيش خداى تعالى است از جهة خلق و ايجاد ، و هم درين آيت حق تعالى توبيخ و تجهيل ايشان فرمود بر عدم فهم و

--> ( 56 ) . قسمتى از آيه 81 از سوره 4 يعنى آنچه از نيكوئيها به تو مىرسد از طرف خداست و آنچه بدى به تو مىرسد از طرف خود تو است . ( 57 ) . اين نيكوئى است كه از طرف خدا رسيده . ( 58 ) . اين بدى است كه از طرف محمّد رسيده .